Commissie Gelijke Behandeling stelt vrijwilliger met hiv in het gelijk

De Commissie Gelijke Behandeling (CGB) heeft geoordeeld dat een zorginstelling een verboden onderscheid maakt omdat zij een man met hiv wilde weigeren als zorgvrijwilliger. De instelling had de sollicitatie met de man afgebroken, omdat hij hiv had. Zij heeft hiermee gehandeld in strijd met de Wet gelijke behandeling / chronisch zieken.

Zorgvrijwilliger met hiv

De zorginstelling gaf na het sollicitatiegesprek met de man aan zich te moeten verdiepen in het onderwerp hiv en wat dit zou betekenen voor de functie van zorgvrijwilliger. De afspraak dat hij als proef een dagdeel zou gaan meedraaien werd afgezegd. Vast staat dat de instelling de sollicitatie met de man heeft afgebroken in verband met zijn hiv-status.

Toelichting CGB

De zorginstelling maakt verboden onderscheid op grond van handicap of chronische ziekte door de man met hiv af te wijzen bij de vervulling van een openstaande betrekking. Dit geldt ook voor vrijwilligerswerk. De CGB oordeelt dat er geen kans bestaat op het overdragen van hiv als de zorginstelling de Arbo-voorschriften en de daarbij behorende hygiëneprotocollen naleeft, wat zij als werkgever moet doen.

Oordeel CGB belangrijk

Het oordeel van de CGB is uitermate belangrijk. Het versterkt de positie van sollicitanten en werknemers met hiv tijdens de sollicitatieprocedure en binnen de werkomgeving, inclusief vrijwilligerswerk. Het oordeel is een belangrijk signaal, met name richting werkgevers, dat hiv binnen de werkomgeving, dus ook in de zorgsector, geen enkel probleem hoeft te zijn als de Arbo-voorschriften en de daarbij behorende hygiëne-protocollen worden nageleefd.

Hiv Vereniging Nederland (HVN) verheugd met oordeel

De HVN heeft de zorgvrijwilliger ondersteund in zijn gang naar de CGB. HVN is zeer verheugd over het oordeel van de CGB welke de positie van mensen met hiv binnen de werkomgeving heeft versterkt.

Meer informatie over het oordeel van de CGB vindt u hier.

Meer informatie over de activiteiten van Hiv Vereniging Nederland kunt u vinden op: www.hivnet.org

Dit interview werd afgenomen in het kader van de verkiezingen voor Provinciale Staten & Senaat. Klik op het plaatje voor een vergroting en daarna nog een keer voor een leesbare versie.

Kreeg ik tot voor kort verschillende adviezen die grofweg varieerden van ‘ontzie de heup’ tot ‘gewoon doorgaan, je kan er toch niks aan doen’. De pijnaanvallen (meestal na overmatige belasting van mijn heup) volgen elkaar sneller op dan een jaar geleden en zijn heftiger.

Op de röntgenfoto’s is de heupkop nog mooi rond, maar dat zegt niets over de last die je van dat dode stukje bot kunt hebben. De orthopeed beantwoordde al mijn vragen:

Kan ik het ziekteproces vertragen door mijn heup te ontzien? Dat kan niet, het afgestorven bot kan morgen inzakken, het kan over een aantal jaren gebeuren en het hoeft helemaal niet te gebeuren.

Kan ik de pijn voorkomen? Dat kan wel door de heup te ontzien. Dus niet te lang zitten, lopen, niet te zwaar tillen. De pijnklachten passen volledig bij het beeld.

Het was verstandig dat ik niet zelf in de auto was gestapt om te rijden toen de pijn zo erg was. Op een gegeven moment had ik last bij het fietsen, dat kwam waarschijnlijk door een geïrriteerde heupkom. Advies ook hier, even ontzien.

Een nieuwe heupkop (en meteen heupkom) is echt pas aan de orde wanneer de boel inzakt. Ook logisch weet ik nu, want er zijn twee zaken waarom je dat niet nú moet willen. Ten eerste brengt elke heupoperatie het risico op infencties met zich mee. In het gunstigste geval gaat die infectie weg, in het ergste geval ga je eraan dood.

Ten tweede moet je ook na het plaatsen van de prothesen je heup ontzien omdat deze zo min mogelijk moet slijten. Bij elke nieuwe prothese gaat er bevestigingsbot verloren en wordt het risico op breuk groter. En dan belanden we bij het rolstoelscenario dat ik vorige week al hoorde.

Helder, alleen niet om vrolijk van te worden. Maar je kan maar weten waar je aan toe bent. Pijn voorkomen dus, en als het toch zover komt: pijnstillers slikken en de heup ontzien. En dus bedenken wat je allemaal kunt doen/aanpassen in je leven om de belasting te verminderen.

De a-vasculaire necrose kan ook erger worden of bij andere gewrichten de kop opsteken. Mri-scans zijn niet meer nodig. Zelfde verhaal: ontzien en röntgenfoto’s totdat beschadiging zichtbaar wordt, dan pas ingrijpen.

Ik was nog benieuwd hoeveel mensen met hiv in Tilburg dezelfde klachten hadden: 5 à 6 van de 1000. Waarom de één het wel krijgt en de meesten niet, is onbekend doordat het zo weinig voorkomt en daardoor nauwelijks is onderzocht.

Eén ding luchtte me wel op: ik ben geen zeurpiet, ik loop niet voor niets de deur plat bij huisarts en ziekenhuis. Dit hoort erbij. Als het weer zo erg is en de pijn gaat niet weg, dan meld ik me weer voor een röntgenfoto en als er dan niets blijkt  ingezakt haal ik een beetje opgelucht adem en slik een diclofenac.

Tenzij ik écht iets te klagen heb, laat ik het voor wat betreft de heupberichten voorlopig hierbij.

]]> http://www.blog.ronvanzeeland.nl/hier-moet-ik-het-mee-doen/feed 3 http://www.blog.ronvanzeeland.nl/mri-scans-rontgenfotos http://www.blog.ronvanzeeland.nl/mri-scans-rontgenfotos#comments Tue, 25 Jan 2011 21:51:20 +0000 Ron van Zeeland http://www.blog.ronvanzeeland.nl/?p=4684 Noodgedwongen ben ik de laatste tijd wat meer bezig met mijn rechterheup dan me lief is. Ik sta voor een lastige keuze, eentje waar ik nog niet uit ben.

Volgende week zie ik de orthopeed weer, nadat ik in Berlijn door overbelasting zoveel pijn had dat ik op de eerste hulp belandde. De röntgenfoto die daar gemaakt was liet weinig verandering zien dan de voorlaatste van een maand of vijf geleden. Maar opvallend was wel toen ik vorige week bij die andere (hiv-)specialist zat, ik te horen kreeg dat er cysten op de rechter heupkop zaten.

Toen ik terugdacht aan het eerste bezoek aan de Tilburgse orthopeed herinnerde ik me dat hij de cd-roms van de mri- en botfoto’s uit Den Bosch en Rotterdam niet kon openen. Een echte vergelijking had hij dus niet kunnen maken.

Vandaag heb ik nog maar eens geprobeerd om het zelf te doen, et voilà: op mijn ordinaire laptopje lukte het wel. Alle bestanden geopend. Ik laat hier wat ‘neutrale’ afbeeldingen zien, want met name de mri-beelden laten weinig te raden over. En zelfs ik ken grenzen aan wat ik prijsgeef van mezelf.

Volgende week neem ik dus én de cd-roms mee en mijn laptop, dan kan de orthopeed de eerste beelden vergelijken met de recente.

Op de bovenste afbeelding de mri van mijn bekken en twee heupkoppen. Links mijn rechterheup met een duidelijk zichtbare donkere vlek, de necrose.

Afbeelding twee is een röntgenfoto van mijn bekken. Links wederom mijn rechterheup, ik zie er niets aan. Maar dat zou kunnen omdat er nog geen cysten op zitten, maar ik kan er ook naast zitten.

Laatste afbeelding is een mri-zijaanzicht van mijn rechterheup, met weer duidelijk de donkere plek zichtbaar. Blijft wonderlijk om zo in je eigen lichaam rond te neuzen. Vooral de mri met de beelden vanuit alle posities is bijzonder.

Maar goed, de necrose zal niet meer vanzelf genezen. Dus is het wachten tot het dode bot inzakt, dan pas zal de orthopeed een kunstheup plaatsen. De keuze is nu òf de heup preventief ontzien door bijvoorbeeld met krukken te lopen en liefst niet zoveel als in Berlijn. Òf ik ga door met pijnstillers, de kans is groot dat het dode bot eerder inzakt en dus volgt ook eerder de kunstheup.

Maar… kunstheupen gaan hooguit 15 jaar mee. Bij jonge mensen minder lang omdat die nog actiever zijn dan oude mensen. En dus is het risico van een kunstheup nu, ernstige complicaties over een jaar of vijftien.

Da’s één. Twee is dat ik via dit blog van een alternatief heb gehoord, namelijk het vroeg behandelen van necrose door dood bot te verwijderen en (ik zeg het in mijn eigen woorden) met kunstbotcement de heupkop weer mooi rond te maken. Maar zegt men hier: het is een niet  bewezen techniek.

In Duitsland waar dit al praktijk is kent men een ander vergoedingssysteem. Omdat mensen meer zelf moeten betalen worden nieuwe methoden eerder toegepast (patiënt betaalt toch wel), en in Nederland komt men terug als het alsnog fout gaat. Dat allemaal goed uitzoeken kost tijd en energie.  Had ik die in overvloed, dan had ik het nu al lang uitgezocht.