De parallellen met onze grootste havenstad zijn talrijk: haven dus, hoeren (veel, openlijk, dag & nacht, zowel mannen als vrouwen), veel daklozen (tegenwoordig in Rotterdam vrijwel uit het straatbeeld verdwenen, maar in Hamburg nog ruimschoots aanwezig), armoe & oude gebouwen versus rijke wijken aan het water en een levendige gay scene.

Dat laatste was de reden voor een paar daagjes grote stad om de sleur te doorbreken. Dat is gelukt, en nu weer aan het werk tot de echte vakantie begint. Toch heeft het wel iets, een grote havenstad met rafelranden en veel culturen. Nooit saai.

Ben ik wel vergeten op zoek te gaan naar die Schwestern des Perpetuellen Indulgenz, (zie ook hier) hun hoofdkwartier zat nota bene één straat van het hotel vandaan. Een reden meer voor een herhalingsbezoek.

Foto boven: Muurschildering van twee voetballers die elkaar erg lief vinden bij één van de toegangswegen van de roze wijk (klik hier voor grote versie).  Hieronder: opmerkelijke buren bij een andere toegangsweg tot dezelfde wijk: Islamitisch centrum naast een homozaak waarvan de naam weinig aan de verbeelding overlaat.

Foto’s hieronder snel genomen tijdens de toeristische busrit om toch nog wat meer van de stad te zien dan het roze vertier alleen (2 dagen is wat kort om heel veel te doen).

Korte terugblik: na jarenlange aanzwellende klachten en veel onderzoeken probleem helder, oorzaak na één telefoontje aan Erasmus MC ook: hiv. Nu dossier overgenomen door Rotterdamse orthopeed.

Het probleem als je al een paar jaar bezig bent met een klacht, is dat je telkens een ander verhaal hoort. Zo ook donderdag. Eén van de eerste dingen die ik te horen kreeg was dat ik een operatie maar uit mijn hoofd moest zetten. Dat, en ruim een uur wachten wegens systeemproblemen in het ziekenhuis, maakten mij murw genoeg om niet alle essentiële vragen te stellen. Ik was zelfs niet in staat adequaat aan te wijzen waar ik normaalgesproken pijn had.

We moesten even aan elkaar wennen, zei de orthopeed. Na overleg met een collega (en weer  een poos wachten in mijn onderbroek in de behandelkamer) was ook de optie ’stukje bot opboren’ uitgesloten. Dat hád nog gekund als hij me eerder had gezien. Die optie werd in Den Bosch ook al uitgesloten, weinig nieuws dus.

Alzo vergat ik te vragen waarom men  niet wilde opereren. Lag het misschien aan mijn leeftijd? Stom natuurlijk. Ik kreeg ook nog te horen dat de necrose aan de heupkop niet enkel aan het hiv-virus lag, maar ook aan mijn medicatie. Ik was nog helder genoeg om te vragen welke, maar bij het antwoord dat hij dat niet wist en dat dat dan uitgezocht moest worden vergat ik door te vragen.

Ik héb het dus al eens gekregen van hiv en hiv-remmers. Ik kan het nóg eens krijgen op andere plekken (schouder, voeten, knieën, andere heup). En toch werd het niet nodig gevonden na mijn vraag om uit te zoeken welke medicijnen dit nou mede-veroorzaken? Voorkomen is beter dan… toch?

Fysiotherapie was wat ik nodig had, geen operatie. Maar een doorverwijzing kreeg ik niet. En ik vergat er één te vragen. Wel kreeg ik het dringende advies voortaan weg te lopen bij elke fysiotherapeut die met massage-olie aankwam. Masseren was niet de oplossing (alhoewel de fysio eerder wel aardig wat nare bijverschijnselen wegkneedde), bewegen was het devies!

Mijn spieren moesten versterkt door training om zo langzaamaan zonder krukken te kunnen functioneren. Proberen althans. Verder moest ik vooral naar signalen van mijn lichaam luisteren. Dat is nou net het probleem. De signalen komen achteraf, na inspanning. Als het kwaad geschied is. Een uur lopen zonder krukken bijvoorbeeld. Of te enthousiast stoeien met neefjes en nichtje.

Zo had ik ’s avonds en daags na al het gedraai en getrek aan been & heup door de othopeed weer pijn en wist ik plots ook weer waar precies. Ook had ik het gevoel dat ik mezelf een slecht patiënt getoond had door niet alert genoeg te reageren.

“Wees blij dat je nog goed op krukken kunt lopen”, temperde de hiv-specialist mijn operatieverwachtingen een paar maanden geleden. En nu wil de orthopeed ook niet meer. Even schakelen, en dat kostte me een paar dagen. Maar voor iemand die langzaamaan naar de vijftig kruipt kan een beetje sport toch al geen kwaad. Dit is wellicht net het zetje naar die zo verafschuwde bezigheid dat ik nodig had.

Gelukkig had ik al een bezoekje aan de sportschool gebracht. Eentje zonder testosteronbommen op übergespierde pootjes. Dinsdag maar weer naar die sportschool. Aquajoggen met echte bejaarden. Want voor serieus trekken en duwen aan die apparaten is het nog te vroeg. Rustig opbouwen.

‘t Is maar heel kort, maar wel leuk.

Tere zieltjes schuiven niet naar beneden, want daar ligtie dan. Hoogstwaarschijnlijk d’n onze. De natuur is hard: sterftekans van jong grut is hoger dan van volwassen dieren.

Het nest heb ik maar verwijderd, een vorm van anti-conceptie. Althans voor duiven op ons balkon.

Ondertussen werkt het mezenpaar zich een slag in de rondte. Aan het gepiep te horen is het een hele kroost. Gelukkig zijn de meesjes minder schuw en tolereren onze aanwezigheid. Onder het theedrinken gaat het voederen gewoon door.

Het kuiken groeit als kool. Het blijft je volgen en maakt zich groot en probeert te pikken als ik de planten water geef. Tussen de nesttakjes is één takje dat gewoon doorgroeit.

De duivenpoep blijft beperkt tot de nestrand. Als-ie uitvliegt starten we een onteigeningsprocedure tegen het duivenpaar, we willen ons balkon terug!

Onze pogingen de loggia groen aan te kleden trekt gevederde aandacht. Op die paar vierkante meter met uitzicht op de Bossche Aa broeden houtduiven in de plantenbak en pimpelmezen bewonen de nestkast.

Als je op de loggia zit lijkt het af en toe net of er een vlinder rond je hoofd vliegt, zo klein en schichtig zijn ze. Er steken links en rechts kattenharen uit de nestkast, een eerste teken van bewoning.

Een meter of anderhalf verderop, in een plantenbak, broedt de houtduif, na eerst door een buurvrouw te zijn weggejaagd na een duivenflats op haar raam:

De poezen hebben dus even huisarrest, ze zitten geregeld te likkebaarden voor het raam.. En terwijl de poezen op de loer zaten, wachtte de duivin tot de kust weer veilig was. Ze is erg schichtig en vliegt weg zodra er iemand buiten komt. Vervolgens doet ze verschillende pogingen terug te keren naar het nest, maar het bewegen van een vingerkootje is voldoende om haar weer verschrikt te doen opvliegen.

Deze merelman kwam ook even kijken.

Aan he einde van de middag lukte het om samen van de loggia gebruik te maken. De duif broedend, ik lezend in de zon (zie foto midden).

Vòòr we weggingen vond ik al een slordig nest (echte bouwers zijn duiven niet) en kon ik de poezen al niet bij het raam wegslaan. En drie dagen geen poes voor het raam en geen mens op het balkon was blijkbaar voldoende rust om een ei te leggen.

De bloembak hing er nog geen week. We hebben het gefotografeerd toen vader of moeder (ik weet niet wie er broedt bij de houtduif) even van het nest af was. En alhoewel we het paar niet willen storen (de broedende duif is vanaf de straat gefotografeerd), hoop ik dat de nestdrang inmiddels zo groot is dat we zelf  ook nog gebruik mogen maken van onze loggia.

Nog een verrassing bij thuiskomst, de tulpen waren open:

Terwijl de één zit te broeden, zit de ander op wacht in de boom voor ons huis. De boom waar ze vorig jaar vergeefse pogingen deden om te nestelen.

Om met dat laatste te beginnen: er wordt gescand op de ruggenwervel en op een heupbeen. Bij de wervels was alles normaal, maar bij de heupmeting bleek de botdichtheid net onder het gemiddelde, wat zou kunnen wijzen op het begin van osteoporose (botontkalking).

Maar omdat de afwijking minimaal is kan er ook niets aan de hand zijn. Tweede maar: één an mijn medicijnen heeft als bijwerking: botontkalking. En dus wordt er volgend jaar weer een meting gedaan. Al met al betekent dat dat er pas sprake van een kunstheup kan zijn als botontkalking is uitgesloten.

Dat betekent dat ik zeker nog een jaar op krukken in het vooruitzicht heb. Tenzij – wat ik niet verwacht – de necrose (zie hier uitleg in eerder blog) alsnog geneest. Maar dat zou normaal gesproken ongeveer na een jaar moeten zijn gebeurd. En daarvoor duurt het nu al te lang.

Voordeel van het lopen met krukken is dat je om te beginnen jezelf dwingt om rustig aan te doen. Nadeel is dat je nu echt iedereen uit moet leggen wat er aan de hand is. Vandaar dit blog, dat scheelt wellicht al weer wat.

Eerst maar eens de mutsenverzameloproep. Iedereen met verhalen of foto’s (of liever nog poffers) wordt opgeroepen om die in te zenden. Ik heb deze foto’s opgestuurd, van mijn overgrootouders van vaders’ kant. Ik verwijs voor het weinige dat ik weet naar het eerdere blog hierover.

Dit jaar kregen we bij de kerstlunch een boek uitgereikt van prof.  dr. Arnoud-Jan Bijsterveld, hoogleraar ‘Cultuur in Brabant’. Ik ben gedoken in zijn rede die hij uitsprak bij aanvaarding van het hoogleraarschap: ‘Het maakbare verleden. Regionale geschiedenis en etnologie in Brabant op de drempel van de eenentwintigste eeuw’.

Heel interessant. Hoe we bijvoorbeeld de gilden afstoften en opwaardeerden tot Brabants cultuurerfgoed. Nu zo verbonden met de katholieke kerk, eens zo verfoeid door dezelfde kerk. Mooie rede ook, omdat hij hiermee aantoont dat de creatie van nieuwe geschiedenisbeelden bepaalde groepen Brabanders zelfs uitsluit. Zoals niet-gelovigen bijvoorbeeld.

Aanrader, dat boek.