Vandaag is de laatste dag van 2011, oud jaar. Vannacht begint een nieuw jaar, een jaar met nieuwe kansen. Een jaar waarin ik iedereen het allerbeste toewens.

2011 eindigde niet zo vanzelfsprekend met een principiële stem van mij en enkele fractiegenoten tegen het natuurakkoord ‘van’ Bleker. Ik heb me vanwege de commotie die erná ontstond even rustig gehouden. December is een goede maand om de balans op te maken, dit keer was dat ook echt nodig. En eerlijk gezegd vergt het meer tijd  dan ik dacht om die klus te klaren.

Die tijd neem ik dan ook. Het gewone politieke werk gaat ondertussen ook door. Als er nieuws te melden is, zal ik het hier (en op twitter) melden.

]]> http://www.blog.ronvanzeeland.nl/goed-2012/feed 0 http://www.blog.ronvanzeeland.nl/mijnheer-ron http://www.blog.ronvanzeeland.nl/mijnheer-ron#comments Thu, 15 Dec 2011 08:12:57 +0000 Ron van Zeeland http://www.blog.ronvanzeeland.nl/?p=6050 Grappig citaat uit stenografisch verslag van de vergadering van Provinciale Staten van 11 november jl. “Ze zeggen mijnheer tegen je!”.

Conny Kerkhof-Mos van het CDA kon even niet op mijn achternaam komen en dat leidde tot de volgende dialoog:

De heer Van Zeeland (SP): Kan mevrouw Kerkhof aangeven waaruit dat steuntje in de rug moet bestaan?

Mevrouw Kerkhof-Mos (CDA): Daar zijn heel veel methodes voor, mijnheer Ron.

De voorzitter: Ze zeggen mijnheer tegen je!

Mevrouw Kerkhof-Mos (CDA): Zo is het! Het lijkt wel alsof ik achter de hamburgerbalie sta. Ik krijg er trouwens trek van, maar dat is iets anders. Er zijn heel veel manieren om het Brabants Orkest te geven… (en ze vervolgt haar betoog)

Er zijn ook teveel mooie foto’s om te delen, dat moet gedoseerd. En om te voorkomen dat er alleen toeristische praatjes en plaatjes verkondigd worden eerst maar eens wat eerste indrukken. Details volgen later.

Zoals Azië een warm bad was, zo ervoer ik ons landje als een koude douche bij thuiskomst. Natuurlijk was ik blij mijn familie weer in de armen te kunnen sluiten en de poezen te zien. Maar ik had op afstand al het nodige nieuws meegekregen, en ik moet zeggen, dat stemde niet echt vrolijk. Dat afgezet tegen de positieve energie die ik – ondanks armoede en wateroverlast – vrijwel overal in Zuidoost Azië ervaren heb, maakte dat ik vrijwel meteen heimwee kreeg naar dáár.

Eergisteren de apotheose, iets wat door sommigen afgedaan wordt als symboolpolitiek. Maar symbolen zijn soms nodig, en nu zeggen ze iets over de staat van ons land (door mijn roze-rode bril bezien): kil, politiek uitgeleverd aan een uiterst rechtse beweging die zelfs fatsoenlijke politieke partijen tot onfatsoenlijk beleid dwingt (ik heb het over Mauro). Een gedachte die veel door me heen ging de laatste dagen: moet ik na alles wat ik gezien en gevoeld heb in Azië, me nu met dit soort zaken gaan bezighouden?

Het antwoord is blijkbaar ja, maar daar is mijn laatste woord nog niet over gezegd. Azië heeft namelijk veel losgemaakt.

Wij zijn van Bangkok via Cambodja (Siem Reap, Phnom Penh, Sihanoukville) naar Vietnam (Saigon/Ho Chi Minhstad, Hoi An, Hanoi) gereisd en tot slot nog 2 dagen in Bangkok geweest.

Drie landen die elk heel verschillend zijn, maar elk op hun eigen manier veel energie uitstralen.

Maandag zat ik bij RADAR om te praten over weigergemeenten (gemeenten die geen wettelijk verplicht meldpunt discriminatie hebben ingericht, maar het geld ervoor wel hebben geïnd van het Rijk). En natuurlijk is dat erg. Maar laat ik een voorbeeld geven van iemand die we in Cambodja leerden kennen. Hij had slechts één vriend, die net als hij homo is. Inmiddels ongelukkig getrouwd met een vrouw, een kind. Zijn eigen moeder vraagt hem geregeld of hij soms homo is en de druk om een vrouw te trouwen wordt almaar groter. Hij wil niet, maar weet niet of hij bestand is tegen de druk van de familie.

Dat is andere koek dan hier. En dan heb ik het niet over de gebrekkige bestrijding van hiv en aids, een veel voorkomende ziekte in Cambodja. Tel de armoede erbij op, de wateroverlast. En je merkt niet echt dat de mensen van hun stuk te brengen zijn. In alledrie de landen zag je weinig mensen bedelen en veel mensen op creatieve wijze een kostje bij elkaar scharrelen. Soms irritant voor de toerist, maar het hoort erbij. En altijd geïnteresseerd in naar wat jou er toe brengt een vakantie door te brengen in hun stad of land.

Ondanks alle kommer en kwel die ik ook gezien heb, blijven de warmte en de energie me toch het meeste bij. En die zorgen ook voor het gevoel van heimwee en het onbestemde gevoel dat maar moeilijk wegebt: wat doe ik hier eigenlijk? Wees gerust, voorlopig werk ik stug door, zij het met een beetje tegenzin. Morgen de begroting van Cultuur en Sport.

Dan hebben wehet nog niet eens gehad over het onderzoek n.a.v. de grootscheepse inval die enkele maanden daarvoor door de A.I.D., milieupolitie en aandere instanties is gedaan. Daar is na 14 maanden nog niets van vernomen. Dat zou te maken kunnen hebben met het grote aantal monsters dat geanalyseerd moet worden.

Ellen Pauel voert nu het woord over deze zaak en stelde sxhriftelijke vragen n.a.v. De uitspraak van de Raad van State over de dwangsommen voor eerdere overtredingen. Zie hier de vragen én de antwoorden van Gedeputeerde Staten.