Toen we vorige week zaterdag aankwamen op de luchthaven van Barcelona, moesten we ons langs drie cameraploegen en een haag bewonderaars en persfotografen wurmen om bij een taxi te komen. Niet voor dit statenlid uit Brabant hoor. De officiële bus van Atletico Madrid stond klaar. Ik heb helemaal niks met voetbal, maar we bleven toch maar even kijken. Want met een mooie voetballer, laat staan een heel elftal, dáár heb ik wel wat mee .

Ik hoop niet dat iemand het heeft gemerkt, maar Cees en ik hebben een lui weekje Sitges achter de rug. Ik vertel het achteraf, omdat onze gegevens tegenwoordig overal opvraagbaar zijn en een huis midden op het platteland (met buren op een paar honderd meter) en aankondigen dat je een weekje weg bent hetzelfde is als de rode loper uitleggen. Helemaal stilgezeten heb ik ook niet.

Dat wordt een aardige zeperd. Het CDA gaat behoorlijk op haar smoel nu professor Ron Niessen bedankt heeft voor het onderzoek naar de goudgerande afvloeïngsregelingen voor ambtenaren. Eerst werd alleen met de grote partijen overlegd (kleine oppositiepartijen terecht over de emmer), uiteindelijk wordt het besluit Statenbreed aangenomen. En nu blijkt volgens de professor dat hij compleet verrast was door het besluit, en… zelf ooit een goede (en overigens wettelijk goedgekeurde) afvloeïngsregeling heeft genoten.

Het onderwerp dierenwelzijn roept altijd veel discussie op. Op dit weblog stromen de reacties niet echt binnen, maar die reacties die ik krijg zijn vaak emotioneel geladen. Voor- en tegenstanders van vlees eten en van de manier waarop dieren gehouden worden, komen vaak met op het oog redelijke argumenten en vragen. En toch is het niet altijd eenvoudig om een antwoord te geven. Vandaag ga ik in op de reacties die ik gisteren ontving. Overigens geldt hier dat bij mij de identiteit van reageerders bekend moet zijn, anders worden geen reacties gepubliceerd.

Gisteren kreeg ik van Frank een reactie op een eerder artikel over de megastallen die onder andere Brabant dreigt te ‘overkomen’. Dat stukje lees je hier (tussen de andere onderwerpen uit mijn bijdrage in de commissie). Omdat ik vind dat dit onderwerp meer aandacht verdient, kom ik er nu speciaal op terug. Hieronder plaats ik de reactie van Frank integraal, omdat deze bij een oud stuk is geplaatst.

Een stukje over familie in Brabantse klederdracht vandaag. Ik vond het leuk eens iets te schrijven over mijn familie van vaderskant, eerder schreef ik al over mijn moeders familie, hier. Op bovenstaande foto zie je de ouders van mijn opa, Van Zeeland uit Heesch. Mijn overgrootmoeder draagt hier nog de Brabantse poffer. Ik weet alleen zíjn naam nog uit mijn hoofd, Frans. Dat komt omdat vroeger op het dorp iemand zo vernoemd werd (in dit geval mijn vader): Jo van Jan van Franskes. Dan wist iedereen meteen van wie ge d’r eentje waard (was).

Schreef ik een paar uur geleden dat ik nog niet de volledige uitslag binnen had van het onderzoek (zie hier), per e-post schreef de internist dat (“jammer, jammer, jammer”) de virale lading weer boven de 100.000 was gestegen. Voor haar niet te verklaren waarom ik in tegenstelling tot de andere proefkonijnen niet eens twee gunstige uitslagen tegelijk krijg. Of mijn virale lading daalt en mijn weerstand daalt ook sterk, óf het omgekeerde gebeurt. “We zullen moeten afwachten”, was haar enige commentaar. En daar moet ik het voorlopig mee doen vrees ik. 

Tot mijn grote schrik las ik dat mensen met een verminderde weerstand met name vatbaar zouden zijn voor de MRSA-bacterie. Die bacterie komt bij veel varkens voor en dus ook bij een aantal boeren. Over mijn weerstand heb ik al een tijdje niet meer geschreven omdat de onderzoeken nu vierwekelijks plaatsvinden. De uitslagen komen dus ook minder frequent. Eentje kwam er vandaag al binnen: de weerstand is weer (eens) naar boven gegaan, naar 400 CD4-cellen nu. En vandaag een verzoek ontvangen om aan een onderzoek mee te doen over sexualiteit, soa en politiek (heel vrij en kort door de bocht vertaald).

Alhoewel het weer de laatste dagen meer aan de lente doet denken, is het toch echt herfst. Kijk maar naar onderstaande foto´s die ik maakte in onze tuin.

Zijn het draaikonten, onze broeders en zusters van de PvdA? Of is het gewoon een kwestie van geven en nemen als je meeregeert? Ik ben benieuwd hoever mijn eigen partij bereid is te gaan als het ooit zover komt.

Vandaag was het weer vergaderdag voor Provinciale Staten. Veel pers aanwezig vandaag, natuurlijk voor het debat over de gouden handdrukken. Het was lang wachten voordat de pers kreeg waar ze voor kwam. Ook de statenleden die vandaag niet het woord voerden beleefden niet hun spannendste dag.

Vandaag heb ik schriftelijke vragen gesteld over de aanpak van de verdoging van de Groote en de Kleine Meer in de Brabantse Wal bij Woensdrecht. In het voorjaar was ik daar met SP-collega Nico Schouten op werkbezoek.

Tot mijn grote verbazing en verrassing zag ik vandaag bij de nieuwe zender Het Gesprek, Jan Marijnissen met Arie van der Zwan in het programma Smaakmakers. Jan was niet de gast, maar de presentator. En zo kon het gebeuren dat ik onze socialistische voorman de voor hem historische woorden hoorde uitspreken: “we gaan er even uit voor de reclame”.

Gisteren stonden enkele artikelen in de kranten die soms bevestigen en ook verontrusten. Een ander artikel bracht weer een glimlach op mijn gezicht. Wat dat met de zusters hierboven te maken heeft, lees je hieronder.

Nu ons huis zo goed als zeker is verkocht kan het grote opruimen beginnen. Verhuizen is een mooie gelegenheid om afscheid te nemen van oude troep en soms nog bruikbare zaken. Cees is al aan het inpakken geslagen, ik stortte me vandaag op het (provinciale) papierwerk. Hierboven het papier dat niet meeverhuist naar Den Bosch.